Ondertussen in Peru...

Mission accomplished!

2010-06-26T22:02:00.000+02:00

Deze week hebben we gewerkt alsof ons leven ervan af hing :). We werkten volle dagen in onze bib, om hem klaar te krijgen voor vrijdag 25 juni… want dan zou hij ingehuldigd worden! We kregen heel wat hulp, iedereen kwam een handje toesteken en… het is gelukt!! Onze bib is AF!!

Gisteren was het dus inhuldiging. En tegelijkertijd afscheid… Een overvolle dag! Onze wekker liep af om 7u. We wilden op tijd in het schooltje zijn, zodat we nog de laatste dingen konden afwerken. De inhuldiging begon om 10u. Of was het nu 11u? Of 11u30? Met die Peruanen weet je nooit… Want opeens begonnen ze het licht te installeren, gordijnen op te hangen,… Alles op het laatste moment, zeer typisch. Maar om 11u was alles tiptop in orde! Onze bib was helemaal klaar. Klaar om bezocht te worden, klaar om gelezen te worden, K.L.A.A.R.! Rond 11u30 verzamelden alle kinderen op de speelplaats. De genodigden voor de inhuldiging & wij mochten plaatsnemen op stoelen, geplaatst voor de menigte kinderen :) Padre begon aan zijn speech. Eerst bedankte hij de andere vrijwilligers uit Amerika. Daarna waren wij aan de beurt… De kindjes gaven ons zelfgemaakte kaartjes & briefjes. En natuurlijk veel knuffels en kussen! Het besef dat we hen waarschijnlijk nooit meer terug zullen zien, maakte ons een beetje triest. Maar veel tijd om te treuren kregen we niet, want we hadden een bibliotheek in te huldigen! De genodigden (allemaal zeer bejaarde Peruaanse mensen trouwens, waaronder 2 schrijvers uit Trujillo) kregen een zitje in onze bib. En daarna mochten de 2 schrijvers het lintje doorknippen! :) Gevolgd door alweer een uitgebreide speech van Padre. Iedereen was vol lof…de genodigden, Padre, de leerkrachten, de kinderen, de andere vrijwilligers,… En dat gaf ons een goed gevoel! Ons werk werd beloond door deze vrolijke bende! Met een glaasje wijn en broodjes werd er wat bijgepraat en rondgekeken.
Maar… zonder jullie gulle giften & grote steun had dit nooit zo’n mooi boekenparadijs kunnen worden! We zijn ieder van jullie ontzettend dankbaar! D.A.N.K.U. … DANK U :)!

Hiermee is er ook een eind gekomen aan ons ontwikkelingswerk in Huanchaco… Een beetje triestig nieuws voor ons, want we hebben hier enorm veel gezien & beleefd. We zullen het Peruaanse leventje met de lachende kindergezichtjes missen…

Maar we treuren niet lang, want een nieuw avontuur is al in zicht: ‘LOES EN SIGRID GAAN OP REIS’:)! Op maandag 28 juni trekken we Zuidwaarts om al andere de mooie plekjes van Peru te gaan ontdekken. We beginnen in Lima om nadien door te reizen naar de grootste Canyon ter wereld, de Colca Cañon in Arequipa. Onze trip gaat verder naar Puno waar we gaan varen op het Titicacameer. Tenslotte zullen we een bezoek brengen aan de Inca’s in de Machu Picchu en mogen we nog even genieten van de grote stad Cuzco! En op 18 juli zullen we dan helemaal uitgeteld, maar oh-zo-enthousiast terug in Zaventem staan, klaar voor een nieuw avontuur in België…

Gracias por todo, amigos!

Newsflash!

2010-06-17T04:04:00.002+02:00

Goed bib-nieuws: de 2 klassen zijn verhuisd uit de bib! De hele ruimte is dus vrij, we kunnen ons in onze laatste 2 weken volledig laten gaan! We gaan keihard werken om onze bib klaar te krijgen tegen vrijdag 25 juni, onze laatste schooldag. Verven, kasten vullen, decoreren,... Mucho trabajo! Onze dagen zitten goed vol, want naast bib-werk willen nog heel veel andere Huanchaco-dingen doen!! En bij alles wat we doen zullen we genieten genieten genieten, want...

28 juni verlaten we Huanchaco! Het zal raar zijn. En we kijken niet echt uit naar het afscheid. Maar we kijken wel uit naar onze rondreis door Zuid-Peru die start op maandag 28 juni. Voor we daaraan beginnen, zullen we nog een laatste bericht posten met het eindresultaat van onze bib & een reisschema.

Spannende vooruitzichten allemaal! Nos gusta!

Veel liefs...
Sigrid & Loes

Huaraz, één van de parels van Peru

2010-06-03T04:11:00.000+02:00

‘Wat wil een mens nog meer buiten zon-zee-strand én cocktails?’, vroegen we ons af. Maar we besloten toch wat verder te kijken dan onze neus lang is, want we hadden Huaraz en zijn avontuurlijke charmes nog niet ontdekt. Dus wij weg van de kust en hop, de bergen in!

Dinsdagavond vertrokken we met de nachtbus vanuit Trujillo. Een rit van 11u die ons van zeeniveau naar 3091m bracht. Van het noorden tot het oosten wordt de horizon van Huaraz bepaald door de imposante rij sneeuwtoppen van de ‘Cordillera Blanca’ (de witte bergketen). De Cordillera is een van Zuid-Amerika’s meest indrukwekkende bergketens. De hoogste berg van Peru, Huascarán (6768m), staat er ook tussen.

Woensdag hebben we de hele dag het stadscentrum van Huaraz verkend. En omdat er de volgende ochtend een zware trektocht op het programma stond, hebben we vooral kennis gemaakt met de terrasjescultuur van Huaraz :). Maar dat zorgde er voor dat we ‘en plein form’ aan de ‘Santa Cruz’-tocht konden beginnen.
Om 6u ’s morgens werden we opgehaald door een busje dat ons de bergen in bracht. Samen met vier andere trekkers hebben we vier dagen lang geklommen, gezweet, gepuft en gezucht. Maar vooral ook zeer hard genoten van de wonderbaarlijke uitzichten, besneeuwde bergtoppen, uitgestrekte groene vlaktes, kabbelende riviertjes, wilde paarden die staan te grazen, wilde stieren die je staan te bespieden terwijl je staat (of in ons geval: zit) wild te plassen, appelbauwzeegroene meren waar je bij wegdroomt,…

Na een lange busrit kwamen we eindelijk aan bij het startpunt van onze ‘dodentocht’ :): een klein dorpje, Vaquería. Daar werden de ezels geladen met onze trekrugzakken, eten voor 4 dagen, een opbergbare keuken, tenten … We maakten ook kennis met onze gids, kokkin en de 'donkeyman' zoals hij zichzelf noemde. Vol enthousiasme begonnen we meteen met een moeilijke afdaling. We wandelden langs kleine paadjes, kruisten verschillende armzalige huisjes en maakten kennis met de Quechua-taal van de lokale inwoners. Na uren klimmen en dalen waren we al helemaal uitgeput en vooral hongerig. Op een prachtige locatie met uitzicht op een groene vallei aten we ons eerste lunchpakket: een broodje met avocado, twee zoetigheden en een banaan. De bijhorende snoepjes hebben we uitgedeeld aan de kindjes die verlegen stonden te watertanden aan onze picknickplek. Na dit kort maar krachtig tussendoortje stapten we verder en verder het paradijs in! Het is onbeschrijfelijk hoe mooi en afwisselend het landschap was! De mooie natuur staat onuitwisbaar in ons foto-geheugen gegrift. Rond 17u30 arriveerden we op onze eerste kampplaats. Deze overnachtingplaats lag op 3870m hoogte. Door dit grote hoogteverschil kregen we al vlug last van hoogteziekte: kortademigheid, braken, hoofdpijn. De enige oplossing was coca-tee drinken en dat kregen we dan ook met liters die avond! We werden ook verwend met zoete koekjes als aperitiefhapje, een warme groentenrijke soep en (uiteraard) kip met rijst als hoofdgerecht. De nacht viel snel en dit zorgde ervoor dat we snel onze tent indoken voor een goede nachtrust…

Om 6u ’s ochtends zong de gids ons wakker en kregen we ‘coca-tee op bed’ geserveerd. Na een stevig ontbijt, met nog wat vermoeide oogjes, trokken we toch terug onze trekschoenen aan om aan de zwaarste dagtocht te beginnen. De dag startte met de steile beklimming van de bergtop Punta Unión. Deze beklimming nam 7u in beslag! Het was een zeer zware tocht tot boven doordat we een hoogte gingen bereiken van 4750m en dit opnieuw voor wat hoogteziekte zorgde. De details zullen we jullie besparen :). Boven op de hoge pas werden we beloond met een schitterend panorama! Spitsvormige besneeuwde bergen die de blauwe lucht sierden, de vele meren die van boven uit kleine waterplasjes leken,… Weeral onmogelijk om dit alles op papier te verwoorden.
Onder het waakzame oog van onze gids die er op moest toezien dat Loes haar knie niet uit de nok vloog en dat Sigrid niet onwel werd door de hoogte, daalden we geleidelijk af naar onze tweede kampplaats ‘Taullipampa’ op 4820m. De tenten waren al opgeslagen, de popcorn stond te poffen op het vuur en de avondzon schitterde op de doorstromende beek. Het was opnieuw een prachtige overnachtingsplaats.

De volgende ochtend kregen we kleine pannenkoekjes als ontbijt en uiteraard de immer aanwezige coca-tee (die ondertussen onze oren al uitkwam,haha). De derde dag volgden we een zeer mooie route, niet te zwaar en doorheen zeer afwisselend landschap. In de voormiddag maakten we een beklimming naar ‘Laguna Jatuncocha’. Tijdens deze beklimming zijn we de welbekende ‘Paramount Pictures’ –berg gepasseerd. Een vergelijkende studie met het beeld van de filmmaatschappij moeten we nog eens maken, want we zagen de gelijkenis niet meteen :). Eens aangekomen aan de ‘laguna’ hebben we een lange rustpauze ingelast en genoten we van de steile besneeuwde rotswanden langs het meer. De afdaling verliep eerst langs een landschap vol rotsblokken maar dit veranderde snel in een groene omgeving. We liepen door en langs dichtbegroeide bossen, kwamen terecht in grote uitgestrekte groene vlaktes, wandelden langs grote meren, hoorden en zagen een prachtige waterval, sprongen over kleine riviertjes,... Moe, met ‘beblaarde’ voeten en een knie die rust nodig had, kwamen we aan op onze laatste kampeerplaats. Het laatste avondmaal bestond uit spaghetti en een typisch Peruaans dessert ‘Masamora’. Tegen 19u kropen we al onze tent in(opgesteld op zo’n 2m van de oever van de rivier).

’s Ochtends werden we gewekt door het geluid van smakkende ezels en door de geur van ‘koeienvlaaien’ naast onze tent :). Die dag stond er enkel een afdaling naar Cashapampa op het programma. Het was een drie uur durende afdaling die op sommige stukken behoorlijk steil was. De vegetatie veranderde snel. Het gras van de hoger gelegen gebieden maakte plaats voor steeds meer struiken, bloemen en bomen. Langs de Río Santa Cruz die aanzwol tot een flinke stroom, staan bomen die prachtig zijn begroeid met onder andere bromelia’s. Onderweg kwamen we ook langs een vrij recente lawine van grote witte granietblokken. Aan het einde van de kloof kregen we weer uitzicht op het bewoonde land van de Callejon de Huayalas. Toen riep er klein stemmetjedie vanbinnen toch wel “Jiieehha, de bewoonde wereld! We zijn er écht bijna!” :). En na een uurtje over een steil dalend gruispad naar Cashapampa wachtte een busje ons op om ons terug naar Huaraz te brengen.

En toen… plotsklaps was deze fantastische, maar bijzonder zware trektocht achter de rug. We zullen dit avontuur zeker en vast nooit vergeten!

Wist je dat...

2010-05-03T00:45:00.000+02:00

... de C.E.P. School (Corporacion de Educacion Popular) waar wij vrijwilligerswerk doen, opgericht werd in 2005 door Padre Victor Hugo Tumba, een katholieke priester. Het was een praktische uitwerking van zijn thesis met als titel: “Only education can advance Peru”. Hij heeft nu nog steeds de leiding over deze school.

De school ligt in de arme buitenwijk ‘Ramon Castilla’, op de weg van Huanchaco naar de grote stad Trujillo. De families die in deze sloppenwijk wonen, kunnen zich geen busticket of schooluniform veroorloven om naar een publieke school te gaan. De CEP School biedt daarom aan deze kinderen gratis onderwijs, zodat ook zij toegang krijgen tot basiseducatie en later tot de arbeidsmarkt.
In 2005 kreeg de school grond toegewezen van de gemeente Huanchaco. Kinderen van 3 tot 8 jaar konden er terecht voor gratis onderwijs. Vanaf 2007 werden er nieuwe klassen bijgebouwd. Momenteel telt de school 9 klaslokalen, een keuken, hygiënische voorzieningen, 2 speelplaatsen, een klein tuintje en een overdekte eetplaats. Kinderen van 3 tot 13 jaar volgen er momenteel les. Ondertussen hebben ze een nieuwe bibliotheek gebouwd. Ook wordt er gebouwd aan een eerste verdieping voor bijkomende klaslokalen.

Padre Tumba weigert financiële steun van politici, omdat hij zich niet politiek wil profileren. Ook wordt er geen godsdienstles gegeven op school, omdat alle religies welkom zijn in zijn school.
Hoe kan de C.E.P. School nu draaien zonder geld? Wel, de 9 leerkrachten & 2 zorgjuffen werken er op vrijwillige basis; enkel hun busticket wordt terugbetaald! Zij werken iedere dag 5 uur met de kinderen; ze geven wiskunde, taal, geschiedenis, aardrijkskunde, ... Ook de ouders krijgen een actieve rol in de school, zodat ze van dichtbij betrokken worden bij het hele schoolgebeuren. Het grootste deel van de ouders is nooit naar school kunnen gaan en is dus ongeletterd. De moeders zorgen iedere morgen voor een stevig ontbijt en maken een lunch klaar voor de kinderen. Daarnaast helpen zij ook in het onderhoud van de klaslokalen. De vaders helpen bij de constructie van de school, het onderhouden van de tuin, enz. Verschillende andere scholen, organisaties of families uit de buurt doneren regelmatig boeken, lesmateriaal, kleren, eten, speelmateriaal, geld, enz. En natuurlijk zijn er ook de vele buitenlandse vrijwilligers die overal ter hulp schieten: assistenten van de leerkrachten, Engelse les geven, kunstklassen organiseren, sportactiviteiten plannen, alfabetklasjes, helpen bij de constructiewerken… of het uitbouwen van een bibliotheek. Alles is mogelijk!

Waarmee zijn deze 2 toffe Belgische vrijwilligertjes nu juist mee bezig? De voorbije 3 maanden zijn we begonnen met de uitbouw van de bibliotheek. Lezen is een groot struikelblok bij de meeste kinderen op de C.E.P. School. Sommige kinderen lezen niet graag, ze zijn niet gemotiveerd, ze kennen de letters nog onvoldoende, enz. Thuis wordt hen zelden voorgelezen omdat sommige ouders analfabeet zijn, waardoor ze een beperkte fantasie hebben. Het leek ons zo leuk en goed om de kinderen te leren houden van boeken en te leren houden van lezen.
De school heeft echt heel veel boeken die gedoneerd werden door scholen en organisaties, maar ze worden niet gebruikt! Wij hebben dus alle bruikbare boeken geselecteerd. We hebben ze afgestoft en per thema gelegd (taal, wiskunde, leesboeken, geschiedenis,…). Daarna zijn we de boeken gaan labelen, d.w.z. dat we bijvoorbeeld op alle boeken voor het 1e leerjaar een gele sticker met nummertje 1 gekleefd hebben. Hiermee zijn we bijna 3 maanden bezig geweest, je moet dus al niet vragen hoeveel boeken het waren :-) Wanneer deze klus eindelijk geklaard was, wilden we graag de muren van bib verven. Het enige probleem: de bib wordt momenteel ingepalmd door het 5e en 6e leerjaar. Zij zitten daar omdat ze nergens anders plaats hebben, aangezien de 1e verdieping nog steeds niet afgewerkt is. De klassen nemen niet de hele bib in beslag, dus konden we toch al 1 deel verven. Vorige week hebben we 2 muren afgewerkt. Deze week gaan we in de namiddag, als de kinderen naar huis zijn, de andere muren verven. De muren verven we sober wit, maar de kasten gaan we in vrolijke kleuren verven! We hebben roze, blauwe en groene verf gekocht & gaan ons daarmee deze week volledig uitleven! Vervolgens zullen er op de witte muren mooie tekeningen komen. Hopelijk kunnen we daarna snel de boeken in de kasten zetten. En als de 1e verdieping afgewerkt is (hopelijk snel), kunnen het 5e en 6e leerjaar verhuizen. Dan kunnen we de bib beginnen inrichten!

Naast ons bibliotheek-project zijn we nu ook met 2 andere projectjes begonnen. Loes geeft sportlessen aan de kinderen, samen met de Finse vrijwilliger Tero. Hiermee is ze elke dag een aantal uren bezig. Sigrid is begonnen met alfabetklasjes, d.w.z. dat ze de zwakste kindjes eventjes apart neemt om hen te helpen met lezen & schrijven. Deze kindjes kennen nog niet alle letters, waardoor het lezen moeilijk is. We zijn in de school dus een beetje ‘manusjes-van-alles’ geworden :-)

Met de winst van ons benefietfeestje en de musical van Redoris kunnen we ervoor zorgen dat de nieuwe bibliotheek een boekenpaleis en -paradijs wordt voor de kindjes! We hebben al etiketjes om te labelen gekocht, heel wat verf en wat boekjes voor de alfabetklassen. We zijn nog van plan om leuke stoeltjes & kussentjes, tafeltjes, stevige kasten en knutselmateriaal aan te kopen. Dankzij jullie hulp kunnen deze kinderen binnenkort voor het eerst in hun leven een bibliotheek binnenstappen & merken dat boeken helemaal niet saai zijn… Nog eens bedankt!

Vakantie

2010-04-13T22:34:00.000+02:00

Van donderdag 1 april tot zondag 4 april hadden we paasvakantie. Tijd om de Peruaanse grond buiten Huanchaco te verkennen dus! We besloten 4 dagen naar Cajamarca te trekken, een bergdorpje ten Noorden van Huanchaco. De busrit duurde 8u. We reden het grootste deel van de tijd door de bergen…wat een prachtige uitzichten! En zoveel groener dan Huanchaco! We zagen koeien, varkens en schapen langs de weg… Als 2 echte plattelandsmeisjes vonden we dat natuurlijk geweldig. Het Andesgebergte is ongelooflijk mooi. Het is gigantisch & het heeft zoveel te bieden. Een mens wordt er stil van… De busrit vloog dus voorbij!

Aangekomen in Cajamarca moesten we, in de regen, nog op zoek naar een slaapplaats. Het klimaat was er duidelijk anders dan in Huanchaco. Locals vertelden ons dat het overdag zonnig was, maar vanaf 15u begon het er vaak te regenen. Vrij snel vonden we een mooi en verzorgd hostal bij een lieve oude man en zijn dochter. De kamer was sober & netjes, meer moest dat niet zijn. We moesten wel elke avond voor 23u thuis zijn van ‘opa’ ;-). En vanaf 15u hadden we er geen stromend water meer en moesten we ons dus wassen met een emmer water. Dat ging verbazend snel wennen eigenlijk. Rond 20u begon ons maagje te knorren en zochten we een restaurantje op. We aten er Lomo saltado & Milanesa de pollo, 2 typisch Peruviaanse gerechten. We werden er aangesproken door een Nederlander & een Canadese die naast ons zaten te eten. Zij namen ons achteraf mee naar een supergezellig cafeetje, Usha Usha. In het café was er geen elektriciteit dus werd het gezellig verlicht met kaarsjes. De muren waren volgeschreven door de klanten en elke avond speelt de baas er gitaar, vergezeld van nog wat andere muzikanten. Ze speelden vooral Zuid-Amerikaanse liedjes, wat toch een aparte sfeer schiep. Tussendoor tapte de baas wat moppen & vertelde hij verhalen over de liedjes. Erg leuke plaats dus! Wat ons wel opviel in Cajamarca was dat alles iets duurder is dan in Huanchaco. Dit zou komen doordat er in de stad veel mensen wonen die voor de mijnen werken en die dus goed hun boterham verdienen. De horeca merkte dit en hun prijzen schoten omhoog.

De tweede dag planden we een uitstap naar de Ventanillas de Otuzco, dit is een begraafplaats uit de pre-Inca-tijd. We zagen een grote rots met gaten in. Hierin werden de belangrijkste mensen in foetus-houding begraven, met al hun bezittingen bij zich. Daarna bezochten we een boerderij waar kaas en de typische zoetigheid Manjar Blanco (een mix van suiker en melk) gemaakt werden. We brachten ook een bezoekje aan een mooie hortensiatuin. Opnieuw viel het ons op hoe leuk het is om omringd te worden door zoveel groen en zoveel natuur. Dit misten we wel een beetje in Huanchaco, al is de oceaan ook wel een prachtig alternatief! ’s Avonds leerden we in een restaurantje Lotte kennen, een Belgisch meisje die eerst dacht dat wij Duits spraken :-). Zij was daar al een maand om aan haar thesis te werken, die ging over de invloed van de goudmijnen op de boeren. Ze wist ons dus heel wat te vertellen over het leven van de Peruviaanse boeren die in de bergen wonen. De goudmijnen werden allemaal opgekocht door Amerikanen, die onder valse voorwaarden ook grond van de boeren ‘kochten’. Natuurlijk kwam het er dus op neer dat die grond gewoon afgenomen werd en dat de boer al zijn rechten verloor. Ze kregen er nooit iets voor terug. Opnieuw werd bevestigd hoe gemeen en harteloos multinationals kunnen zijn. Heel interessant dus om ook over die kant van Peru iets bij te leren.

Op zaterdag trokken we naar een boerderij waar de koeien reageerden op hun naam. De namen werden één voor één afgeroepen & de koeien wandelden naar hun plaats. Het leek dus echt alsof ze hun naam en plaats kenden, maar de psychologen onder ons weten dat dit allemaal met klassieke conditionering te maken heeft. Of niet? :-) Daarna zagen we de waterval van Llacanora en begon het pijpenstelen te regenen. Als laatste bezochten we de Baños del Inca, de vroegere badplaats van de Inca’s waar thermisch water stroomt. Dit water zou genezende krachten bezitten & nog elke dag komen sommige Peruanen zich hier wassen. ’s Avonds spraken we opnieuw af met Lotte & doken we opnieuw een gezellig restaurantje binnen.

Zondag, de laatste dag. We trokken naar Cumbemayo, een aquaduct uit de tijd van de Inca’s. We trokken tussen rotsen door het landschap, wat opnieuw zeer indrukwekkend was. We zagen boerenfamilies die er woonden, kindjes die de lammetjes melk gaven, vrouwen die hele zakken met maïs of andere groenten meesleuren op hun rug, prachtige uitzichten,… Deze tour was zonder twijfel de beste die we gedaan hadden. Die bergen en de uitzichten gaan nooit vervelen. Terug in de stad genoten we nog een laatste keer van Cajamarca zijn charmes, want maandagochtend om 10u30 vertrok onze bus terug naar Huanchaco… Het was een geweldige vierdaagse, we hebben er echt van genoten! Cajamarca is een erg mooie stad, het Andesgebergte is ongelooflijk! We kijken er dus erg naar uit om in juli nog meer te reizen & nog meer plaatsen in Peru te bezoeken…

Que tal?

2010-03-24T21:34:00.000+01:00

Tijd voor nog wat nieuws over die 2 Belgische Peruviaantjes…

Maandag 15 maart startte eindelijk het schooljaar in C.E.P. School. We waren superbenieuwd naar alle kindjes. Toen we aankwamen op school stonden er een 100-tal kinderen mooi in rijtjes. De padre hield een korte speech en de vrijwilligers mochten zich 1 voor 1 voorstellen. Momenteel werken we daar met 10 vrijwilligers: Hans (België), Terro (Finland), Maddie & Monica (Australiërs), Sana (Pakistan), Tom & Emma (Engeland), Manuel (Duitsland) en wij! Zij houden zich bezig met de tuin of met muziekles of met knutselles of met leesklasjes of met Engelse les of met de constructie van de 2e verdieping. Na deze korte inleiding, gingen alle kinderen naar hun klas. Aangezien de 2e verdieping nog steeds niet afgewerkt is, zijn er een aantal geïmproviseerde klassen in de eetzaal en…in onze bib! Daardoor kunnen we nog steeds niet beginnen werken in de bib zelf. We hebben gelukkig nog wat werk met het sorteren en labelen van boeken. Padre vertelde ons dat de bib leeg zal zijn binnen een drietal weken. Kruis jullie vingers dus! Dan kunnen we eindelijk beginnen met het verven en inrichten van de bib. Emma, de Engelse vrijwilligster, zal ons helpen met het schilderen van tekeningen op de muren. Ze is een kunst-studente in Engeland. Daarna kunnen alle boeken in de bib gezet worden & kunnen we starten met onze activiteiten! We kijken er enorm naar uit om met de kindjes te werken. Ze zijn heel lief en erg nieuwsgierig.

Tijdens de eerste schooldag moesten we van de padre helpen in de 1e kleuterklas… Wat een karwei! Een tiental ontroostbare peuters die tranen met tuiten huilen omdat ze hun mama missen. En wij, de gringa’s* die er helemaal niet uitzien zoals hun mama, moesten hen maar zien te troosten. De juffen deden helemaal geen activiteiten met die kinderen, ze zaten gewoon aan tafeltjes en kregen speelgoed. Na een tijdje mochten ze in de speeltuin spelen en klaarden de meeste gezichtjes toch wat op. Niets te vroeg, vonden wij! Helemaal afgepeigerd en vermoeid trokken we om 13u terug naar huis. We besloten om ons vanaf dinsdag alleen nog maar te concentreren op ons bibliotheek-project!

Momenteel zijn we dus opnieuw tussen de boeken gedoken! We zitten in een lokaaltje naast het 5e leerjaar en we kunnen de lessen daar dus wat meevolgen. We hebben de indruk dat de juffen op een goede manier lesgeven. De kinderen zijn vrij rustig en werken echt goed mee. Hun vinger opsteken, kennen ze hier wel niet. De antwoorden worden gewoon door elkaar geroepen, wat de kinderen zelf natuurlijk geweldig vinden. Ze krijgen ook regelmatig pauzes om dan in de klas zelf wat te spelen en rond te lopen. In ons lokaaltje bevindt zich, naast heel veel boeken, ook een rat :). Loes ontdekte ze toen ze boeken uit de kast wou nemen. Een aantal dagen later werd ze ook opgemerkt door juf Monica. We hebben toen rattengif in het lokaaltje gelegd. Vandaag leek het alsof er wat van gegeten was, dus hopelijk is ze voorgoed verdwenen! Want zo een rat die plots opduikt, is toch verschieten!

Ondertussen hebben we natuurlijk ook nog wat anders gedaan dan werken. Hier een overzichtje van onze ‘vrijetijdsbestedingen’ :):
- bezoek aan Chan Chan: dit zijn ruïnes van De Chimu, een indianenstam die hier vroeger leefde. Deze stam waren vijanden van de Inca’s. Heel indrukwekkend om te zien hoe deze mensen een heel paleis in zandsteen bouwden. De ruïnes zijn nog in vrij goeie staat en je krijgt dus een behoorlijk goed beeld over hoe ze daar leefden. Onze gids was een Peruviaanse vrouw die wat Engels kon. Ze gaf de rondleiding dus in het Engels, maar moest af en toe iets opzoeken in haar woordenboekje. Best wel schattig! :)

- verffeest: een dorpsfeest in Huanchaco! Heel wat mensen kwamen samen om te eten en te drinken, er is ook een fanfare die voor muziek zorgde. Het was een beetje te vergelijken met de dorpsfeesten die we bij ons ook hebben. 1 groot verschil is natuurlijk het hoogtepunt van het feest: het gooien met verf! Iedereen, groot en klein, kreeg zakjes verf en begon ermee te gooien. Al snel zag iedereen er bontgekleurd uit! Echt geweldig om mee te maken! Zelfs de oma’s en opa’s deden mee! Zover je kon kijken, zag je een beverfde groep mensen :). Daarna was het tijd voor een andere traditie: het omhakken van een boom. De persoon die de boom uiteindelijk omhakt, moet het feest volgend jaar organiseren en betalen. De sfeer was geweldig! Zo een dorpsfeesten zouden ze bij ons ook mogen hebben!

- de verjaardag van Sigrid: 10 maart was het zover, Sigrid werd 23 jaar! Ook al moest ik dit vieren ver weg van al mijn vrienden & familie, het werd een onvergetelijke dag! Loes had ’s morgens een geweldig ontbijt voor mij klaargezet op het dak van ons huis. Naast de ontbijttafel lagen 2 postpakketten, een mapje, 4 kleine cadeautjes en de laptop van Loes. In het ene postpakket zaten allemaal verjaardagskaartjes van vrienden en familie! Echt een geweldige verrassing, het deed me ontzettend veel plezier om dat allemaal te lezen!! In het andere postpakket zaten op en top Belgische tijdschriften! Dankjewel, mama & papa & Sven :). In het mapje zat nog een zelfgemaakt kaartje (of beter: stripverhaal) van Maarten, ook het filmpje op de laptop kwam van hem. Supertof om al die geweldige Belgen toch nog dicht bij me te hebben op deze manier! In de pakjes zaten een mooie armband en ketting, een schattig portemonneetje van Huanchaco en een boekje waarin Loes het dagprogramma had uitgeschreven. Super! Het verdere verloop van de dag bestond uit: wat op het strand liggen, appeltaart eten en gaan eten in het Belgische restaurant! Een supertoffe dag dus! Dankjewel iedereen!!

- Loes gaat surfen: Inderdaad je leest het goed, ik heb gesurft en het was geweldig! Uiteraard had ik mijn brace wel aan, voor de ongeruste Belgen onder ons :). Maar dat kon de pret niet bederven, want het gevoel om op de golven te staan was fantastisch. Ik ging met een brede glimlach en met mijn surfplank de zee in en ik kwam er met een nog bredere glimlach terug uit :)! Voor herhaling vatbaar dus…en die herhaling komt er morgen al :)

- Project Tour: op donderdag 18 maart gingen we met een aantal vrijwilligers op Project Tour, dit is een rondrit langs de verschillende projecten van Otra Cosa. Zo gingen we naar de vuilnisbelt, ACJ, de blindenschool, de school voor kinderen met een handicap & het vluchtelingenhuis voor mishandelde vrouwen.
De vuilnisbelt was heel aangrijpend en confronterend. Het is niet zomaar een vuilnisbelt zoals bij ons…nee, hier wónen mensen! Tussen al het vuil zie je huisjes gebouwd van houten palen en doeken. Je kan je al voorstellen hoe weinig bescherming deze ‘huizen’ bieden… Deze mensen leven tussen het vuil en tussen hun dieren (varkens, ezels, eenden, noem maar op). Een deel van de bewoners werken op de vuilnisbelt voor 1 Sol per dag, dit komt overeen met 0,27 €. Echt schrijnend om te zien… Dan besef je pas hoeveel geluk wij in België hebben & hoe triestig het is dat veel Belgen dit niet eens inzien!
ACJ is een school. Kinderen kunnen hier in de bakkerij werken, ze leren hier taarten en patisserie maken. Daarnaast worden er nog wiskunde-, taal- en knutsellessen gegeven. Ook moeders zijn hier welkom. Zij kunnen hier wiskunde, taal en dans volgen. Ook kunnen ze er terecht voor informatie over de opvoeding van hun kinderen. We mochten een stukje taart proeven in de bakkerij, echt heerlijk! De kinderen doen dat heel goed, Loes en ik zouden er nog wat van kunnen leren! :)
De blindenschool is een opvangnet voor heel wat blinde kinderen en adolescenten. Ze worden er heel goed begeleid. Er zijn ook veel boeken in Braille, Braille-typmachines en computers met spraakherkenning aanwezig. Indrukwekkend om te merken hoe ver de Peruanen eigenlijk al staan op vlak van paramedische zorg en educatie.
De school voor kinderen met een handicap was een geweldige plaats om te bezoeken. Je voelde onmiddellijk de warmte en de toewijding van het personeel daar. Het is een school voor kinderen met autisme, met gehoorproblemen, met een motorische & mentale handicap en/of met het syndroom van Down van 3 tot 18 jaar. Ook hier is er een bakkerij, waar de kinderen overheerlijke appelflapjes maken. Geproefd en goedgekeurd! :) Sommige kinderen kwamen zich voorstellen aan ons & gaven ons kusjes en knuffels. Echt hartverwarmend om te zien! De directrice is ook een geweldige madam, iemand met een hart voor die kinderen. Opnieuw een project waarvan we diep onder de indruk waren…
Als laatste zagen we het vluchtelingenhuis voor mishandelde vrouwen. De oprichtster vertelde ons dat het meestal 4 jaar duurt vooraleer een mishandelde vrouw bij haar man durft weg te gaan. Wanneer ze in dit tehuis terecht komen, staat er een heel team voor hen klaar; een psycholoog, een gynaecoloog, een dokter, een sociaal werker,… Er in zorg en inwoon en voeding voorzien voor de vrouwen, maar ook voor hun kinderen. Opnieuw een heel goed onderbouwd project dus!

Jullie merken het al, we beleven hier heel wat geweldige dingen! Het duurde een tijdje voor deze nieuwe blog er kwam…maar met deze boterham zijn jullie wel een tijdje zoet, niet? :)

Muchos besos!
Sigrid & Loes

(* Spaans voor ‘vreemdeling’)

Wist je dat...

2010-03-05T01:03:00.007+01:00

- we in een vrijwilligershuis wonen op zo'n 200m van de kust,
- hier ongelofelijk grote insecten zijn,
- de Peruanen allemaal klein zijn,
- het in Huanchaco normaal gezien 3 keer per jaar regent, maar sinds wij hier zijn heeft het al zes keer geregend,
- dat er in de cocktail ‘Pico Sour’ eiwit zit,
- de zee zich helemaal terugtrok na de tsunami in Chili,
- Peruanen hier zeer bewonerend reageren over onze lengte,
- dat we hier soms aangestaard worden als apen in de zoo, gewoon omdat we vreemdelingen zijn,
- Sigrid maar één hap hoeft te eten van de pikante maaltijden hier of ze staat al in brand,
- alle vrijwilligers hier jaloers zijn op onze talenknobbel,
- het begon te regenen net nadat onze vers gewassen was opgehangen was,
- we de Peruaanse specialiteit ‘cavia’ al eens geproefd hebben,
- het bier hier naar tafelbier smaakt,
- we de vrijwilligers wijsmaken dat ‘sletje’ hetzelfde betekent als ‘santé’,
- hier echt overal (zeer tamme) honden rondlopen,
- de leerkrachten in de CEP School zich graag moeien met ons biliotheek-project. Ze zijn nog erger dan juf Ria en juf Annik samen ;-)
- de vuilkar hier elke dag komt,
- de Peruanen niet sorteren,
- we hier ook gewoon ‘spaghetti bolognese’ kunnen krijgen in de restaurants,
- de kinderen van de sloppenwijk lege flessen verzamelen, omdat ze daarvoor geld krijgen in Trujillo,
- Loes zich vaak probeert te verstoppen voor sommige oversociale Peruanen. Maar dit mislukt meestal,
- we op een avond plots naast een pelikaan op het strand zaten,
- er ’s nachts vele kakkerlakken op het strand lopen. Het zijn zo’n grote beesten dat Loes nog nooit zo luid geroepen heeft,
- dat er elke donderdagmiddag een lunch georganiseerd wordt voor de vrijwilligers,
- we hier elke morgen wakker gebalft worden door de straathonden,
- ze hier kippenpoten en -harten eten,
- onze tuinman het gras maait met een snoeischaar,
- onze Spaanse leraar David ook enkele woordjes Nederlands kan en dat hij ons altijd ‘poeptjes’ noemt,
- het hier om 19u al donker wordt,
- het hier elke dag ongeveer 26° is,
- we geen water van de kraan mogen drinken,
- we de Belgische frietjes en pintjes al missen,
- we hier héél veel nagefloten worden,
- de golven hier zo hevig zijn dat Loes op een dag niet meer uit water geraakte,
- Sigrid hier elke morgen ‘Frosties van Kellogs’ eet,
- er hier ook wit en bruin brood is,
- ze hier liedjes van ABBA en Grease gewoon in het Spaans zingen en dit echt belachelijk klinkt,
- het schooljaar in C.E.P. School uitgesteld is tot 15 maart,
- Sigrid & Loes het hier ongelofelijk naar hun zin hebben!

Ons eigen bibiliotheek-project ...

2010-02-19T20:19:00.001+01:00

Vorige week vrijdag zijn we voor de 2e keer naar het schooltje geweest. Er was een feestje aan de gang om het einde van de ‘zomerklassen’(dagen waarop de kinderen op school konden voetballen, knutselen,…tijdens de zomervakantie) te vieren. We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om de school wat beter te leren kennen. Ook de 1e kennismaking met de kids was erg leuk! Jammer genoeg konden we door ons gebrekkig Spaans nog geen echte gesprekjes voeren. Maar dat komt nog wel! Want momenteel zijn we zeer intensief Spaanse les aan het volgen bij David. Hij is een erg grappige Peruaan, die zelfs wat Nederlands spreekt. De lessen zijn leuk en we leren snel bij.

Op het schooltje hebben we ook met de leerkrachten en padre Tumba (de directeur) gepraat. Zij vertelden ons meer over de noden van de kindjes en wat wij kunnen bijdragen. Zo kwamen we te weten dat lezen een groot struikelblok is bij de meeste kinderen. Ze kennen het alfabet nog niet, ze lezen niet graag, er wordt hen thuis nooit voorgelezen omdat beide ouders analfabeet zijn, enzovoort. Deze problemen hebben ons aan het denken gezet…We bedachten een eigen projectje: de school is een nieuwe bibliotheek aan het bouwen waar de grote stapels boeken in terecht kunnen. Heel wat van die boeken zijn enorm verouderd of half opgegeten door boekenwormen. Maar er zitten ook heel veel bruikbaar materiaal tussen. Ons idee was dus om alle boeken af te stoffen en te ordenen en te sorteren per thema (wiskunde, taal, geschiedenis,…). Daarna gaan we de ruimte gezellig inrichten, zodat het een aangename plaats wordt voor de kindjes. Wanneer dit alles afgewerkt is, zullen we er allerlei activiteiten organiseren voor de kinderen. Deze gaan van voorleesmomentjes tot boekenweken over knutselactiviteiten naar muziekklasjes. Grootse plannen dus! Maar het leek ons zo leuk om de kinderen te leren houden van boeken en te leren houden van lezen. Dit zou een enorm grote stap zijn voor hen! Ook voor ons is het een hele uitdaging, maar we zullen er vollenbak invliegen! Met ons plan moesten we natuurlijk eerst naar de leerkrachten en de padre. Gelukkig waren ze even enthousiast als wij! De padre noemde ons zelf ‘een geschenk’! :-)

Zaterdag hebben we Trujillo bezocht. Heel minimaal wel, want ons Trotter-plannetje was niet voldoende om ons zorgeloos door die grote stad te brengen! Maar we keren sowieso terug, liefst met gids of 1000 plannetjes op zak :-)
Zondag hadden we een echte ‘lazy Sunday’, zoals alle Peruvianen hier trouwens. Het was zeer warm, wat iedereen naar het strand bracht. Er was zelfs file in Huanchaco! Echt ongelooflijk druk! Hopelijk is het niet elke zondag zo, want het Blankenberge-gevoel was wel erg dichtbij :-)
Deze week zijn we dan met veel moed, enthousiasme en goesting (zoals ze het op zijn Vlaams zeggen) naar de CEP School getrokken om ons letterlijk in de boeken te storten! Stof…rommel…boeken… Dat zijn nu de enige woorden waarmee we momenteel te maken krijgen. Veel werk, maar het is het waard. Want we kijken er echt al naar uit om de bibliotheek in te richten en bruikbaar te maken voor de kids en de leerkrachten! Wordt vervolgd…

El secreto de la luz...

2010-02-10T00:38:00.000+01:00

Onze eerste dagen in Peru zitten erop. Ondertussen hebben we al heel wat meegemaakt, al heel wat nieuwe dingen leren kennen en al heel wat indrukken opgedaan!

Het begon allemaal met onze vliegtuigreis. Net voor het vliegtuig opsteeg richting Madrid kregen we een telefoontje dat onze bagage niet mee was en dus later zou aankomen in Lima. Een beetje bezorgd stapten we in Madrid op ons 2e vliegtuig richting Lima. Daar zaten we eerst niet naast elkaar, maar dankzij onze vrouwelijke charmes zijn we uiteindelijk toch in 2 zeteltjes naast elkaar beland! Nu waren we volledig klaar om op te stijgen! Maar daar dacht een andere passagier duidelijk anders over… Zij besloot om, net voor we opstegen, flauw te vallen in het vliegtuig. Er werd gevraagd of er een dokter aan boord was. Die was er! Maar blijkbaar was dit niet voldoende, want er werden ambulanciers bijgehaald. Na 45 min voelde de vrouw zich beter en konden we opstijgen. 12u in de lucht hangen is echt wel lang, gelukkig waren er films en behoorlijk lekker eten aan boord!

Veilig aangekomen in Lima! Als bij wonder zagen we toch al onze valiezen over de band glijden! Een vreugdekreet was hier zeker op zijn plaats! Nu konden we met een gerust hart onze taxichauffeur Harold opzoeken. Wat een rit! Hier in Peru gelden duidelijk geen verkeersregels. Of je nu links of rechts inhaalt, of je nu met 5 of met 10 in een auto zit, of het verkeerslicht op groen staat of niet, of er nu voetgangers oversteken of niet,…het maakt allemaal niks uit. Gewoon rijden maar! En op tijd en stond gebruik maken van de toeter! Toch zijn we veilig aangekomen in onze Bed & Breakfast ‘Casa Ana’. Hier werden we hartelijk ontvangen door Hein, een Nederlander. Hij kon ons heel wat tips geven over Lima. Vermoeid kropen we in ons bed, zodat we de volgende ochtend Lima konden verkennen. Het oude stadsgedeelte van Lima is best wel mooi, maar verschrikkelijk druk. We voelden er ons ook niet echt veilig. Er was een optocht aan de gang (we weten niet om welke reden) met opvallende verklede Peruanen en dans en muziek. Best wel mooi om te zien! We werden er ook 3 keer op de foto gevraagd, vreemdelingen zijn hier duidelijk een attractie! Door de warmte en de drukte en de zere voeten van Sigrid, besloten we om terug te keren naar Casa Ana. Later namen we de bus naar Trujillo. Deze 9 uur durende rit verliep enorm goed.

In Trujillo bracht een taxi ons naar Huanchaco. Spannend! Eenmaal aangekomen in het vrijwilligershuis werden we hartelijk ontvangen door Najin, de manager van Otra Cosa. Ze toonde ons het huis. We hebben echt alles wat we nodig hebben. Later nam Dorien (een Belgische vrijwilligster) ons mee om Huanchaco te verkennen. Het is een gezellig dorpje, verrassend toeristisch en ‘verwesterd’ eigenlijk. Er heerst een echte zee-cultuur, de mensen leven hier echt aan het strand. Ook zijn er heel wat winkeltjes waar ze echt alles verkopen. We hebben het dus echt getroffen! Onze namen bezorgen hier wel de nodige hilariteit. ‘Loes’ lukt perfect, want zij gebruiken hier de naam ‘Luz’ die op dezelfde manier wordt uitgesproken. ‘Sigrid’ daarentegen wordt meestal uitgesproken als ‘secret’. We werden hier zelfs al ‘El secreto de la luz’ genoemd :-)

Vandaag hebben we voor het eerst ons schooltje bezocht. Bewonderenswaardig hoeveel werk daar al werd in gestoken! Echt geweldig! De vrijwilligers daar zijn enorm vriendelijk en ook de priester die alles coördineert was superlief! Veel kindjes hebben we nog niet gezien, aangezien het nu nog zomervakantie is. Wij gaan van deze periode gebruik maken om ons Spaans nog wat bij te schaven, want het is hier echt noodzakelijk om toch een zeker niveau van Spaans te hebben. We zullen ook af en toe al wat gaan helpen in het schooltje, om alles klaar te maken voor het nieuwe schooljaar. Vanaf maart begint de school opnieuw en dan kan het echte werk beginnen!

We zouden nog veel meer kunnen vertellen, maar jullie horen ons later nog wel! En ohja, het is hier 28° overdag ;-)

Groetjes,
Sigrid & Loes

Nieuwe data!

2010-01-12T18:15:00.002+01:00

Ola amigo's y amiga's,

Eindelijk is er meer nieuws!

Loes heeft een scheur in haar kruisbanden + meniscus. Hiervoor moet ze jammer genoeg een operatie ondergaan, brbr! Maar die operatie kan uitgesteld worden, wat wil zeggen dat we dus kunnen vertrekken! Loes zal wel nog een tijdje een brace moeten dragen, maar de dokter verzekerde ons dat het voor de rest allemaal geen kwaad kan.

Onze nieuwe (en hopelijk definitieve) vertrekdatum is zaterdag 6 februari. Onze reis start om 8u in Zaventem. Vandaar gaan we naar Madrid, waar we een 3-tal uur moeten wachten op de volgende vlucht. Die vlucht vertrekt om 12u45 naar Lima, waar we dan rond 18u50 plaatselijke tijd aankomen. En dan zijn we klaar voor ons grote avontuur (dat eigenlijk toch al een klein beetje begonnen is)!

De terugkeer is gepland voor zondag 18 juli. We vertrekken in Lima al op 17 juli, om 19u55 plaatselijke tijd. Dan hebben we opnieuw een tussenstop in Madrid, waar we om 16u05 het vliegtuig naar Zaventem nemen. We zijn back in town om 18u20!

We kijken er naar uit, meer dan ooit!
Het wachten heeft nu lang genoeg geduurd!

Hasta luego!
Sigrid y Loes.
x

PS: Jullie kunnen je abonneren op onze blog, dan krijg je automatisch een mailtje als er een nieuw bericht gepost wordt. Scrol gewoon helemaal tot onderaan de pagina, daar zie je een optie staan 'Abonneren op: Berichten (Atom)'. Click & go, easy as can be!

De wet van Murphy

2009-12-30T15:30:00.002+01:00

Liefste allemaal,

Hoog tijd voor nog wat nieuws over de 2 meisjes met grootse plannen!

Het nieuws van vandaag is niet zo prettig... 2 weken geleden scheurde Loes haar kruisbanden & miniscus door een ongelukkige val tijdens de volleybalmatch. En daar was ze dan plots, de wet van Murphy. De dokters konden ons nog niet veel informatie geven, maar ze vertelden wel dat we onmogelijk op 9 januari kunnen vertrekken. Wat een domper op de feestvreugde!

De dokter vertelde gisteren dat Loes sowieso geopereerd moet worden. Maar dit kan uitgesteld worden. Nu moet ze zoveel mogelijk oefeningen doen met haar knie en binnen 3 weken is er opnieuw een onderzoek. Als er dan verbetering is, mogen we in principe vertrekken. Loes zal dan nog wel een brace moeten dragen. Maar de dokter was alvast hoopvol, dus wij ook! Het belangrijkste is nu dat Loes goed herstelt! We blijven optimistisch, want dat ligt in onze aard. :-)

Wanneer we nu juist zullen vertrekken, kunnen we nog niet zeggen. Maar we houden jullie zeker op de hoogte! Murphy krijgt ons niet klein! :-)

Groetje,
Sigrid

Sigrid y Loes se van por PERU!

2009-12-02T20:17:00.001+01:00

Gracias aan alle partyharders die vrijdag het beste van zichzelf hebben gegeven! Het was goed, het was feest, het was luid, het was mooi, het was vrijgevig, het was dorstig, het was exotisch, het was grappig, het was af!
Het feest heeft heel wat centen opgebracht (hoeveel exact zijn we nog aan het uitrekenen). We nemen dat allemaal mee naar Huanchaco en laten jullie zeker weten wat er met het geld gebeurt.

Op 9 januari vertrekken we dus voor 5 maanden naar Huanchaco - Peru. Daar zullen we ons met hart en ziel inzetten voor de kindjes van sloppenwijk Ramon Castilla. Op deze blog zullen we onze verhalen schrijven en onze foto's zetten, zodat jullie toch een beetje kunnen meeleven met wat er gebeurt aan de andere kant van de wereld...

Maandag hebben we onze vlucht geboekt! Onze reis begint om 8u op het Belgische platteland in Zaventem. Vandaar gaan we naar Madrid, waar we een uur of 3 mogen uitrusten. Daar vertrekken we dan rond 12u45 naar Lima, waar we rond 18u50 plaatselijke tijd aankomen...na een 14u durende reis. En dan kan ons grote avontuur beginnen.

Hasta luego, amigos y amigas!
Sigrid y Loes.
x